به نام رب جلیل

 تلاشی برای رسیدن به شور و شعور

        حضور یک                   

 
ساعت ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۱٢/٢٤   کلمات کلیدی:

با نام او

سلام

پارسال هم نوشتم:

حلبچه ... سلام بر گلهاي آرزويي که در آنجا پرپر شد، و سينه هاي مجروح و اندام هاي خسته کودکان و زنان شيميايي بيگناه...

امسال در يادبود جنايت بمباران شيميائي حلبچه، رژيم بعث به زباله داني تاريخ رفته و ديكتاتورش در پشت ميله هاي زندان بر عمر سراسر سياهش تاسف ميخورد ....

در اوايل جنگ تحميلي در منطقه شلمچه واقع در جنوبي ترين نواحي اشغال شده ايران رژيم عراق براي اولين بار به طور محدود اقدام به استفاده از سلاح شيميايي کرد و براي دومين بار نيز در منطقه ميمک تکرار شد.

عراقي ها از آذر سال 1361 به طور پراکنده از عوامل شيميايي کشنده استفاده کردند. ابتدا مقدار محدودي از سولفور موستارد (عامل تاول زا) را به منظور درهم شکستن مقاومت رزمندگان ايران در تکهاي شبانه مورد استفاده قرار دادند.

در سال 1362 عراق به کاربرد جنگ افزارهاي شيميايي در پيرانشهر و حوالي پنجوين مبادرت ورزيد. ايران حادثه پنجوين را «جنايت جنگي» ناميد و مجروحان جنگ شيميايي به بيمارستانهاي تهران اعزام شدند. در اواخر 1363 عراق به دو علت از کاربرد جنگ افزارهاي شيميايي موقتا منصرف شد:

1ـ در رابطه با اعتراض هاي قبلي اروپا.

2ـ علني شدن ابعاد گسترده کاربرد اين جنگ افزارها در جنگ با ايران.

استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي در بعد وسيع توسط عراق از اوايل زمستان 1364 که رزمندگان ايران با عمليات گسترده آفندي خود توانستند شهر فاو را تصرف نمايند، مجدداً آغاز شد.

در اوايل سال 1366 عراق بار ديگر از جنگ افزارهاي شيميايي به طور انبوه در جبهه مرکزي سومار استفاده کرد. پس از عمليات والفجر 8 نيروهاي عراقي به قدري از مواد سمي شيميايي استفاده کردند که تا آن زمان با چنين بعد گسترده اي نظير و سابقه نداشت. حدود هفت هزار گلوله توپ و خمپاره حاوي مواد سمي عليه مواضع نيروهاي ايران شليک شد. ظرف 2 روز هواپيماهاي عراقي به طور مداوم بيش از هزار بمب شيميايي در صحنه عمليات فرو ريختند و عراق متجاوز از 3 تهاجم شيميايي به هدفهاي غيرنظامي در ايران انجام داد.

بمباران شيميايي شهر مرزي سردشت توسط عراق در هفتم تير 1366 فجيع ترين و وحشتناکترين تهاجم از اين نوع بود که سبب کشته و مجروح شدن عده بسياري از مردم غيرنظامي محلي شد. جمهوري اسلامي ايران اين تهاجم را غيرانساني اعلام کرد و شهر سردشت را نخستين شهر قرباني جنگ افزارهاي شيميايي در جهان بعد از بمباران هسته اي هيروشيما ناميد.

وحشيانه ترين مورد استفاده در اسفند 1366 در حلبچه بوده است که وسيع ترين مورد استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي از زمان جنگ جهاني اول تاکنون به شمار مي رود که حداقل پنج هزار تن از مردم کرد و مسلمان اين شهر را به کام مرگ فرستاد و هفت هزار تن ديگر را مجروح کرد.

فاجعه اي که در حلبچه رخ داد بدون شک با فجايعي همچون بمباران اتمي شهرهاي «هيروشيما و نازاکاکي» ژاپن به دست آمريکا شايان مقايسه است.


Halabcheh

 

به کارگيري سلاحهاي شيميايي از سوي عراق در حالي صورت مي گرفت که اين کشور جزو  12 کشور امضا کننده پروتکل ژنو راجع به منع استفاده از سلاحهاي سمي خفه کننده و ترکيبات باکتريولوژيک قرار داشت. پروتکل 1925 ميلادي ژنو که طي قطعنامه 2161 (21)B سازمان ملل متحد مجدداً به تصويب رسيده است، صراحتاً استعمال سلاحهاي شيميايي را منع مي کند. قسمتهايي از پروتکل 1925 ميلادي ژنو به شرح زير است؛

امضا کنندگان تام الاختيار زير به نام دولتهاي خود اعلام مي دارند:

«نظر به اينکه در موقع جنگ استعمال گازهاي خفه کننده و مسموم يا امثال آنها و همچنين هر قسم مايعات يا عمليات شبيه به آن حقا مورد تنفر افکار عمومي دنياي متمدن است. دول متعاهد تقبل مي نمايند ممنوعيت استعمال گازهاي خفه کننده و مسموم شبيه آن را به موجب اين اعلاميه به رسميت شناخته و همچنين تعهد مي نمايند که ممنوعيت مزبور را شامل وسايل جنگ ميکروبي نيز دانسته و خود را ملزم به رعايت مدلول مراتب فوق بدانند.»

پرفسور «اوبن هندريکس» رئيس آزمايشگاه سم شناسي بيمارستان دانشگاه «گان» (فلاندر در شمال غرب بلژيک) اظهار مي دارد: عراق از سه نوع گاز مختلف عليه حلبچه استاده کرده است. وي تأکيد کرد که نيروهاي عراقي شهر حلبچه را در روزهاي 17 و 18 مارس (27 و 28 اسفند 66) با گاز خردل، گازهاي اعصاب و سرانجام با سيافوژن بمباران کرده اند. وي افزود که اين سه نوع سلاح به طور مجزا ولي با فاصله اي کوتاه و به صورتي که مانند «کوکتل بسيار سمي» در آيند مورد استفاده قرار گرفته اند.

نيويورک تايمز امريکا در 6/1/1367 نوشت: «اين عمل از هر جهت و به هر مفهوم يک جنايت جنگي است که با انکارهاي سست و رسمي عراق و عذر و بهانه هاي غير رسمي در مورد استفاده از يک سلاح ناجوانمردانه در آميخته است.»

ممنونم

يا حق