به نام رب جلیل

 تلاشی برای رسیدن به شور و شعور

        حضور یک                   

ما و فوتبال ملی ...
ساعت ۱:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٤/۱   کلمات کلیدی:

با نام حق

سلام

من چندان ورزشي نيستم ولي در اين مورد بايد اندكي بگويم

چرا كه احساس مي كنم باد گفت

بايد گفت اندكي از تيم ملي فوتبال كه به رغم تبليغات فراوان و صرف هزينه هاي نسبتا هنگفت

نتوانست انتظارات را بر آورده كند.

انتظاراتي كه تا حدي خود ساخته بودند و و اين يكي از آفت هاي ماست.

در مورد كادر فني بايد كارشناسان نظر دهند اما در مورد روح كلي حاكم بر تيم بايد گفت كه صميميت مثل گذشته وجود نداشت و برخي به قول گزارشگر تلويزيون

 براي خود كار مي كردند و اين هم دلايلي دارد بس طولاني . انگيزه ها نا تمام ماند ، برخي اصلا بازي نكردند و...

اخلاق را هم كه ما ايراني ها در اكثر مسابقات خود ، نمونه اش بوديم به فراموشي سپرده شده بود و

 به جز چندكار زيبا مثل بستن بازوبند بازيكن آنگولا توسط خطيبي ، متاسفانه صحنه هاي غير اخلاقي زيادي رادر اين تيم

 ديديم كه جاي تامل دارد . البته با كمال تاثر اين روند در زمينهاي ورزشي ما

روالي عادي گرفته و« اين يعني در اين اندوه مي مي ميرم در اين تنهايي مطلق كه مي بندد به زنجيرم» ...

نكته ايكه  در آخر بايد با ترديد در موردش صحبت كرد

اين است كه آيا اين گونه نظر و توجه به فوتبال لازم است؟

 و آيا ورزش هايي چون كشتي – كه ورزش اول ما نيز هست

 بايد به اين صورت بي توجه بماند

 و باز هم از درجه ي خود نزول كنيم ؟ آيا مثلا اندونزي ، مالزي ، هند ، پاكستان و ...

 كه فوتبال ندارند

مشكلي در روند كلي اداره ي كشورشان ايجاد شده است ؟ و فاجعه ای

 برايشان به بار آمده ؟

درست است كه فوتبال در كشور ما رواج دارد و كم هزينه است

 ولي تا زماني كه تشكيلات

 منظم و مربي جسوري نداريم بايد اين گونه با تبليغات فراوان خود را عقاب آسيا بناميم و

 از حيثيت فوتبال خود دفاع كنيم ؟ يا بايد مدلي برزيلي به كار بنديدم و از خود رويي فوتبال

 استفاده كنيم و نقشي تصنعي بازي نكنيم؟ اصولا آيا تبديل كردن فوتبال به مساله ي

درجه ي اول و تحت تاثير قرار دادن انبوه جامعه به آن ايده اي درست و نيكوست؟...

نمي دانم

تا نظر شما چه باشد يا حق